Blog

Celestino´s: De ontdekking van een fenomeen

MODA IN PELLE

Moda in Pelle no 6, sept 1969 published by U.N.I.C. (Italian Tanneries Association) - courtesy of Paddock - The Historialist

Van de week heb ik me weer volledig laten gaan. Niet met chocola, chips of drank. Ook niet met schoenen kopen of andere geneugten des levens, maar met ouderwets detectiefje spelen! Zoals ik al eerder verteld heb, zijn er nog heel veel schoenen in de collectie van het Schoenen Museum waar de herkomst niet of nauwelijks bekend is. Het ontbreken van goede documentatierichtlijnen, verkeerd gelezen en geïnterpreteerde namen, onervarenheid bij het vastleggen van relevante informatief of het overlijden van mensen die een compleet archief in hun hoofd hadden maar niet op papier.

Archiveren maar!

Ik kan er niet hard genoeg op hameren: lieve ontwerpers, verzamelaars, fabrikanten – LEG EEN GOED ARCHIEF AAN! Dateer ontwerpschetsen of aankopen, maak foto’s van samples en eindproducten, noteer materialen, fabrikantengegevens, leesten, verkochte aantallen, boeken en tijdschriften waar je in vermeld wordt, exposities waar je werk te zien zijn geweest…alles wat je maar kunt verzinnen! Ik weet het, het is een heleboel werk, maar als je achter je werk staat, ben je het aan jezelf verplicht om er een dergelijk archief op na te houden!

Celestinos

Celestino's ©Nederlands Leder en Schoenen Museum

Enorme kick

Niet dat ik het niet leuk vind om achter dergelijke informatie aan te gaan hoor. Integendeel, ik vind het misschien wel het aller-leukste aspect van mijn werk. Maar soms komt bepaalde informatie nooit meer boven water en dat is doodzonde. Maar op andere momenten kom je iets op het spoor dat je al jaren geleden als kansloos had afgedaan. En dat geeft me altijd zo’n enorme kick!

International Shoe Design Contests

In eerdere blogs heb ik het al gehad over de I.S.D.C., schoenontwerpwedstrijden die in de jaren ’60 en ’70 georganiseerd werden door het Schoenen Museum en de Federatie van Schoenfabrikanten. Alle ingezonden schoenen werden volgens reglement eigendom van het Schoenen Museum. Acht, negen jaar geleden dook ik (figuurlijk gesproken uiteraard) in een groep van bijna 800 (mogelijke) wedstrijdmodellen om de I.S.D.C. schoenen eruit te kunnen filteren. Uiteindelijk bleef er een groep van bijna 600 modellen over die voor de één of andere wedstrijd waren ingestuurd. Iets meer dan 100 schoenen zijn momenteel geïdentificeerd als I.S.D.C. modellen.

Laarzen met kralenborduursel

Twee paar laarzen, die tijdens die speurtocht uitgesloten konden worden als wedstrijdmodellen, trokken destijds mijn aandacht. Het zijn heel slank uitgesneden, (oorspronkelijk) witte laarzen met kralenborduursel op de elastische schacht. Ze dateerden overduidelijk uit de periode 1969-1970 maar kwamen deze laarzen vandaan en welke fabriek had ze gemaakt?
Ik kwam er niet verder mee en liet de laarzen waar ze waren: keurig opgeborgen in ons depot.

Links Celestinos

Celestino Colombo (l) en Renzo Rossetti (r) 1970 - courtesy of Paddock - The Historialist

Paddock

Tot ik van de week plotseling in contact kwam met Milo Bandini en Irma Vivaldi. Dit Italiaanse stel is een paar jaar geleden gestart met het blog Paddock, waarin ze de historie van de Italiaanse schoenindustrie proberen te reconstrueren en vast te leggen. Ook zij lopen voortdurend aan tegen het ontbreken van documentatie bij de bedrijven zelf en halen regelmatig informatie boven water waarvan die bedrijven zich zelf niet eens bewust waren!

Celestino Colombo

Ik benaderde Milo en Irma eigenlijk om een heel andere reden (superinteressant materiaal voor een later blog!) maar al snel wezen ze mij op een artikel over Celestino Colombo, in Italië vooral bekend onder de naam Celestino’s. En wat zie ik tot mijn stomme verwondering op de foto’s in dat blog? Juist ja, die geborduurde witte laarzen uit onze collectie. En niet één van de twee paren, maar allebei!!!

MODA IN PELLE 2

MODA IN PELLE no6 Sept. 1969 published by U.N.I.C. (Italian Tanneries Association)- courtesy of Paddock - The Historialist

Popsterrenstatus

Gelukkig was ik (alleen) thuis aan het werk toen ik die foto’s tegen kwam, want ik denk dat ik mijn collega’s een collectieve hartstilstand bezorgd zou hebben met mijn geschreeuw. Hoe is het mogelijk, dat je na ruim 40 jaar ineens onverwachts op zulke informatie stuit? En hoe is het ook mogelijk dat iemand die kennelijk in het land van herkomst destijds een soort van popsterrenstatus gehad lijkt te hebben, in Nederlandse publicaties nooit is opgedoken?

Onomstotelijk bewijs

Ik ben blij dat het mysterie van de geborduurde laarzen eindelijk is opgelost. Het staaft ook nog maar eens mijn betoog dat je schijnbaar nutteloze objecten in je collectie niet af kunt stoten eer onomstotelijk bewijs geleverd is dat het inderdaad niets toevoegt aan je collectie. Vinden we zomaar een topstuk tussen alle anonieme stukken! En meer! Maar daarover vertel ik in een volgend blog.

Synthetisch rubber

Nog even over de Celestino’s – de schachten zijn vervaardigd van een elastisch, waarschijnlijk synthetisch rubber, materiaal op een textiele ondergrond en lakleer. Helaas niet van het stabielste soort, dus in de loop der tijd is het wit veranderd in geel en oranje. Superjammer én onomkeerbaar. Gelukkig weten we nu dankzij de foto’s van Milo en Irma hoe ze er oorspronkelijk uit gezien moeten hebben!

Dit artikel verscheen al eerder als blog op Myfavouriteshoes.nl waar conservator Inge Specht iedere twee weken schrijft over bijzonder schoeisel uit de verzameling van het Nederlands Leder en Schoenen Museum in combinatie met opmerkelijk schoenen nieuws.